Lees hier tips, verhalen en ervaringen van pedagoog Marlies Rekers.
Je hebt met liefde een maaltijd klaargemaakt, je peuter in de kinderstoel gezet en schuift gezellig aan. Maar nog voordat de maaltijd goed en wel is begonnen, vliegt het eerste stukje eten al richting de vloer. Het doelbewust op de grond gooien van eten is voor veel ouders van peuters een dagelijkse, herkenbare situatie. Het vraagt soms het uiterste van je geduld, maar je peuter doet dit niet bewust om je te pesten.
Het is een uitspraak die iedere ouder bekend in de oren klinkt: ‘‘Zelf doen!”. Soms roept het frustratie op, vooral wanneer je haast hebt, maar het is onmisbaar in opgroeien: door je kind de ruimte te geven om dingen zelf uit te zoeken, groeit het zelfvertrouwen, de veerkracht en het probleemoplossend vermogen. Zelfstandigheid is echter geen knop die je zomaar omzet. Het is een leerproces dat zich stapsgewijs ontwikkelt.
Je had het je zo mooi voorgesteld: een gezin met twee kinderen die elkaars beste vriendjes zouden worden. Terwijl jij geniet van een warme kop koffie op de bank spelen de kinderen samen vredig op de grond. Maar de realiteit in een huis met een 2-jarige en een 4-jarige is vaak anders. Terwijl de kleuter van 4 net begint te begrijpen hoe hij moet delen, zit de peuter van 2 midden in de ‘nee-fase’ en de ontdekkingsreis van het eigen ik.
Het opgroeien van een kind gaat hand in hand met het ontdekken van de wereld, en daar hoort onvermijdelijk angst bij. Op elke leeftijd komen angsten voor. Ze horen bij de ontwikkeling van een kind. Het is dus heel normaal en niet iets om je meteen zorgen over te maken.
Temperamentvolle kinderen voelen alles intens, reageren snel en laten hun emoties duidelijk zien. Blijdschap is uitbundig en aanstekelijk, terwijl een kleine teleurstelling kan voelen als een ramp. Ze kunnen heftig reageren op veranderingen, nieuwe situaties, of als het niet gaat zoals ze willen of bedacht hadden. Dat kan voor ouders uitdagend zijn. Ik geef je graag tips over hoe je hiermee om kunt gaan.
De vakantie is voorbij, je kind gaat weer naar het kinderdagverblijf, maar… het wil niet dat je weggaat. Je kind begint te huilen, klemt zich helemaal aan je vast en de pedagogisch professional moet haar van je ‘afpellen’. Deze angst heet scheidingsangst of verlatingsangst.
